Projekt zagospodarowania południowej części Krzemionek Podgórskich jako kompleksu parków tematycznych został zrealizowany, poprzez wydzielenie jednostek przestrzennych w oparciu o ich zasób kulturowy. W projekcie uwzględniono również wysokie wartości przyrodnicze Krzemionek. Zakres ingerencji projektowej nie jest na tyle duży aby zniszczyć cenne zbiorowiska roślinne. Część działań kieruje się ku utrzymaniu i przywróceniu tychże zbiorowisk. Cenne elementy i obszary kulturowe jak i przyrodnicze, stały się w projekcie wielką, przestrzenną, żywą klasą. Można tu stać się odbiorcą treści, które są historią Krakowa, równocześnie obcując z naturą. Terenowi obozu projekt przywraca należną mu rangę, oraz przeobraża go w żywy pomnik historii, ku czci ofiar holokaustu. Istniejące kamieniołom Liban i Bonarka, stały się miejscami gdzie można poznawać geologię, przyrodę ożywioną i historię górnictwa odkrywkowego surowców mineralnych. Racjonalne i dobre zagospodarowanie terenu Krzemionek Podgórskich stanie się w przyszłości kolejną z wizytówek Krakowa a program turystyczny miasta zostanie wzbogacony o kolejna atrakcje dla turystów i mieszkańców.

OPIS PROJEKTU:

PODZIAŁ NA PARKI TEMATYCZNE

Pierwszym i najważniejszym wnioskiem, jaki nasuwa się po określeniu wytycznych projektowych ustalonych na poszczególnych obszarach, jest „tematyczny” podział terenu, wynikający przede wszystkim z zasobu kulturowego. Na podstawie zastanych wartości obiektów istniejących i całych obszarów wraz z towarzyszącą im historią, w prosty sposób można podzielić teren na podjednostki. Wydzielone przestrzenie ostatecznie będą mogły stworzyć odrębne zielone tereny o charakterze parkowym, będące odrębnymi w swej treści miejscami i jednocześnie będą razem tworzyć zwarty, zielony kompleks parków. W związku z powyższym wydzielone zostają cztery rejony „ parków tematycznych”

Park Krakusa – teren przy Kopcu Krakusa i jego najbliższe otoczenie wraz z podejściem na wzgórze od północnej strony , na którym znajduje się droga forteczna do niegdysiejszego fortu Krakus. Podstawą do wydzielenia tego terenu jest dominująca forma kopca, historyczny teren fortu oraz obszar corocznej , tradycyjnej imprezy związanej z kopcem – Rękawki.

Park Nauki i Techniki – obejmujący teren kotliny kamieniołomu wraz z przyległymi zabudowaniami i infrastrukturą techniczną oraz okoliczne hałdy odpadów skalnych. Podział wynika z jednolitej genezy terenu i wyraźnego poindustrialnego charakteru kamieniołomu.

Park Militaris – wydzielony na obszarze dawnego systemu składów amunicji , wchodzącego w skład Twierdzy Kraków. Na terenie obecnie znajdują się dwie prochownie nr 2 i nr 3 oraz resztki magazynu nr 6 (na polanie w lasku Bonarka). Wraz z polanami i dawnymi polami przy prochowniach i pasem terenu między krawędzią kamieniołomu a granicą wyznaczoną przez cmentarz.

Park Pamięci – teren tego parku pokrywa się z zasięgiem obszaru wpisanego do rejestru zabytków, jako obóz koncentracyjny Płaszów.

Podział na wyżej wymienione parki pociąga za sobą rozdział funkcjonalny całości projektowanego terenu. Funkcja została dostosowana do zastanego stanu w taki sposób, aby umożliwić zwiedzanie parków. Ma rozwieź umożliwić o powstanie usług towarzyszących, jak również określić formę zainwestowania. Ta ostatnia musi w pewien sposób podkreślać charakter terenu, przez co ukierunkować , czy niejako „zmusić” do odpowiedniego rodzaju zwiedzania. Funkcją przewodnią dla całości kompleksu parków będzie szeroko rozumiana edukacja, zaś funkcjami towarzyszącymi rekreacja i kontemplacja. W obrębie rekreacji przewiduje się stworzeni miejsc i zaplecza, które umożliwią atrakcyjne i aktywne spędzanie wolnego czasu. Wprowadzenie nowych funkcji musi odbyć się bez szkody dla przyrody i zasobu kulturowego. W ramach wspomnianych funkcji przewidziano inwestycje takie jak aranżacja punktu widokowego na wzgórzu z Kopcem Krakusa, wprowadzenie parkowego układu na dnie kamieniołomu, budowa małej stadniny koni, utworzenie na terenie infrastruktury budowlanej kamieniołomu strefy galeriowo – muzealnej z odpowiednim zapleczem, wydzielenie miejsc pod aktywną rekreację i zapewnienie jej koniecznej infrastruktury , utworzenie parku na terenie KL Płaszów umożliwiającego kontemplacje i będącego jako całość swoistym pomnikiem ku czci ofiar.

Zróżnicowanie charakteru i znaczenia obszarów i związany z nimi obowiązek ochrony , powodują rozróżnienie jakości udostępnienia poszczególnych miejsc. Ograniczenia dostępności wynikają z ochrony zasobu kulturowego, zwyczajnej, fizycznej niedostępności miejsc oraz ochrony okresu lęgowego ptaków. Projekt wyznacza jako tereny niedostępne ściany kamieniołomów, poza krótkim odcinkiem udostępnionym dla wspinaczki. Na terenie dawnego obozu rozsypano prochy pomordowanych i dlatego jest on w swoich granicach nie tylko wspomnieniem po obozie ale jest też cmentarzem, na którym spoczywają zbezczeszczone szczątki. Z uwagi na charakter martyrologiczny przestrzeni poobozowej, sposób korzystania z niej jest już określony społecznie przyjętymi normami zachowania w takich miejscach. Tak więc teren KL Płaszów będzie strefą o ograniczonej dostępności. Z potrzeby ochrony cennego obszaru rezerwatu „Bonarka”, w jego rejonie również została wprowadzona strefa ograniczonej dostępności, wstęp na teren mógłby się odbywać tylko pod okiem przewodnika. Na terenie projektowym wyznaczono obszar ( południowa część kamieniołomu ), który będzie niedostępny czasowo- wiąże się to z okresem lęgowym ptaków, które przebywają w kamieniołomie i jego okolicach. Poza wyżej wymienionymi obszarami i dotyczącymi ich ograniczeniami, pozostała część terenu jest dostępna.

Na całym terenie zostały wytyczone trasy ścieżek dydaktycznych, te w zależności od tematu będą kierować zwiedzającym tak, aby mógł zobaczyć jak najwięcej. Ścieżki podzielone są tematycznie, każda dotyczy innego zagadnienia, częściowo ich tematyka pokrywa się z tematyką poszczególnych parków. Jednak ich trasy znacznie wykraczają poza obszar jednego parku. Aby takie ścieżki dobrze spełniały swoją funkcję, należy dla każdej stworzyć odpowiednią informację w terenie w postaci tablic informacyjnych, bądź punktów w których treści mogłyby być przekazane w sposób multimedialny i interaktywny.

ZAGOSPODAROWANIE POSZCZEGÓLNYCH PARKÓW TEMATYCZNYCH

PARK KRAKUSA

IDEA – Głównym pomysłem na zagospodarowanie tego terenu było stworzenie interesującej przestrzeni przy użyciu minimalnych środków. Projekt opiera się na wydobyciu istniejącego potencjału przestrzeni i jej historycznej oraz współczesnej wartości. Podstawowym zadaniem projektu jest uporządkowanie i uczytelnienie przy jednoczesnym lepszym dostosowaniu do funkcji. Tak więc projekt tego rejonu bardziej polega na wytycznych do stanu przedprojektowego niż na kreacji nowej przestrzeni. Odtworzenie zarysu umocnień fortu jest jednocześnie pomysłem na rodzaj miejsc siedzących koniecznych przy aranżacji punktów widokowych, jednocześnie zamknięty układ ścieżek biegnących po obwodzie fortu wydziela „scenę” wykorzystywaną podczas obchodów święta „Rękawki”.

FUNKCJA – Park ten został zaprojektowany w taki sposób aby mógł kontynuować funkcję przeznaczoną mu od setek lat, czyli pozostać punktem widokowym i miejscem organizowania „Rękawki”. Wszystkie zabiegi projektowe kierowane były w ten sposób aby te dwie funkcje nadal pozostały nadrzędne. Funkcjami towarzyszącymi i wynikającymi z tych

najważniejszych, są zadania dydaktyczne i rola terenu zieleni miejskiej.

UKŁAD KOMUNIKACYJNY – System komunikacyjny na wzgórzu Kopca Krakusa częściowo jest wynikiem układu historycznego – główna droga prowadząca na szczyt pagórka , to dawna aleja forteczna. Kontynuacja drogi fortecznej prowadząca spod kopca na południe w kierunku prochowni jest wytyczona na podstawie obecnej wydeptanej ścieżki, podobnie jak ścieżka prowadząca na szczyt kopca ( jest ona w tym momencie powodem powolnego wypłukiwania materiału z bryły kopca. Ścieżka ta powinna zostać zmodernizowana w taki sposób, aby nie naruszać formy kopca, ale jednocześnie uchronić go przed dalszą erozją ).

Układ ścieżek obwodzących płaskowyż stanowią dróżki biegnące po obwodzie dawnego fortu Krakus. Pod kopiec dostać się można również nowo wytyczoną trasą z parkingu, u podnóża góry. Doprowadza ona do drogi fortecznej, którą dalej można dojść do kopca.

ZIELEŃ - Charakterystyczną cechą dla Parku Krakusa jest brak dużych połaci zieleni wysokiej. Najcenniejszym zbiorowiskiem roślinnym w tym rejonie jest ciepłolubna łąka rajgrasowa, która ze względu na swą wartość musi podlegać ochronie, a co za tym idzie, projekt zieleni opiera się głównie na pozostawieniu tej łąki w obecnym stanie i utrzymaniu jej ( koszenie cztery razy do roku ). Zachowana i uzupełniona w projekcie została aleja przy drodze fortecznej. Jedyne połacie wyższej zieleni stanowi zadrzewienie wzdłuż granicy z cmentarzem, które ma za zadanie wizualne odcięcie parku od cmentarza, jednak docelowa wysokość tego pasa zieleni nie będzie zasłaniać widoku z kopca na południe. U podnóża góry zachowane zostały drzewa owocowe i ozdobne – pozostałość po ogródkach działkowych, które będą tworzyć luźne zadrzewienie. Dodatkowo wzdłuż górnej krawędzi w celu zabezpieczenia jej , posadzone zostały niskie, kolczaste krzewy, dzikie róże i jeżyny.

Wzdłuż murku otaczającego zarys fortu, posadzono karaganę syberyjską ( roślina często wykorzystywana w układach zieleni fortecznej )

FORMA - Główną formę kształtującą wygląd Parku Krakusa jest naturalne ukształtowanie terenu zwieńczone bryłą kopca. Wszystkie zabiegi stosowane przy zagospodarowaniu tego obszaru, tak w przeszłości jak i w obecnym projekcie, są dostosowane do rzeźby terenu.

Przebieg i ukształtowanie dróg i ścieżek uzależnione są od nachylenia stoków (im bardziej staje się on stromy , tym drogi bardziej się wiją , potrzebują przy tym większych nasypów i wykopów , jak w przypadku drogi fortecznej ). Dawne zagospodarowanie wzgórza, jako terenu fortu, zostało swobodnie odtworzone za pomocą niewielkich murków, zieleni i układu ścieżek. Nad całością kompozycji dominuje kopiec Krakusa w nienaruszonej formie.

TREŚĆ - ukształtowana w projekcie przestrzeń otoczenia kopca ma nade wszystko uczytelnić historyczne wartości miejsca. Park ma być nośnikiem treści historycznych , eksponując dawne wartości kulturowe ( kopiec, fort ) jak i możliwość obserwacji panoramy Krakowa, zwłaszcza w kierunku Starego Miasta.

Wszelkie działania projektowe kierowały się ku maksymalnemu wydobyciu w sposób wizualny i „namacalny” tychże treści historyczny , ale w sposób na tyle dyskretny, aby pozostawić po stronie zwiedzającego możliwość osobistego odkrywania przestrzeni. To co nie zostało dosłownie pokazane użytkownik dzięki danym dostarczonym mu na tablicach informacyjnych, będzie mógł sam odtworzyć w swojej wyobraźni.

PARK NAUKI I TECHNIKI

IDEA – Główny pomysł na zagospodarowanie części parku opierał się na uczytelnieniu techniczno – przemysłowej genezy miejsca i przemycaniu w zastosowanych formach idei, które towarzyszyły kiedyś pierwszym twórcom obiektów przemysłowych. To stało się podstawą do łączenia ze sobą elementów architektury klasycznej wyrażonych za pomocą współczesnych materiałów , tak aby tworzyć formy o treści podkreślającej zastany charakter miejsca i docelowo stworzyć park, czyli przestrzeń o zupełnie nowej funkcji.

FUNKCJA - Podstawowym założeniem Paku Nauki i Techniki, było połączenie funkcji nadrzędnych – rekreacyjnych i edukacyjnych z funkcjami dodatkowymi – usługowymi, kulturalnymi i rehabilitacyjnymi. W północnej część przeważa funkcja dydaktyczna zaś w południowej rekreacyjna. Dawna zabudowa kamieniołomu została zaadoptowana pod kątem wystawowym i muzealnym, przewidziano tu także budynki mieszczące punkty informacyjne oraz zaplecze organizacyjne. Na zwałowisku zaprojektowane zostały dwie małe stajnie dla koni , wybiegi oraz niewielki ogród sensoryczny. Są to miejsca przeznaczone dla osób niepełnosprawnych, ale nie wykluczają z użytkowana innych ludzi. Budynek przy ogrodzie sensorycznym przewidziany jest jako miejsce noclegowe. Cały kompleks ma służyć jako teren szeroko pojętego wypoczynku i rekreacji dla ludzi przyjeżdżających na dłuższy pobyt, jak i mieszkańców Krakowa. Mogą się tu odbywać niewielkie imprezy kulturalne , sympozja naukowe, prelekcje , itp. Południowa cześć kamieniołomu została zaprojektowana jako park, gdzie można pospacerować lub zorganizować rodzinny piknik. Im dalej na południe kamieniołomu tym charakter parku staje się bardziej naturalistyczny. Jedna ze ścian kamieniołomu została udostępniona pod wspinaczkę.

KOMUNIKACJA - System komunikacyjny opiera się na systemie ścieżek, których gęstość różnicuje się na przestrzeni parku. Miedzy zabudową system ten jest bardziej rozbudowany w przeciwieństwie do rzadkiej sieci w południowej części parku. Wynika to z nagromadzenia różnych funkcji i przeznaczonych im urządzeń oraz budynków ( mieszczących się w północnej strefie założenia ). Ścieżki prowadzone są tak, aby w jak najkrótszy i jednocześnie ciekawy sposób połączyć najważniejsze elementy projektu. Dwie drogi główne pozostawiono w takim układzie, jaki posiadały w stanie przedprojektowym. Nieco wygładzono jedynie ich przebieg, unormowano szerokość i zmieniono nawierzchnię ( są to drogi : od zabudowań przy ulicy Za Torem biegnąca dalej równolegle do ściany i wyprowadzająca z kamieniołomu na wyższe tereny nieopodal kopca. Drugo to droga zaprojektowana na podstawie przebiegu bocznicy kolejowej , wiodącej na dno kamieniołomu ). Pozostałe doprojektowane ścieżki stanowią poprzeczne uzupełnienie tych głównych. Na terenie przewidziano także dwa parkingi dla samochodów osobowych (jednym przy strefie wejściowej do kamieniołomu , drugi przy stadninie ).

ZIELEŃ - Ze względu na wielość funkcji, komercyjny charakter całości założenia oraz na poprzemysłowy charakter , na obszarze tym zaprojektowano kilka kompozycji z roślin ozdobnych. Kompozycje te są głownie wypełnieniem stref przy budynkach. Gatunki roślin i sposób ich prowadzenia zostały dostosowane do reprezentacyjnego charakteru miejsca. W stworzonym na tym obszarze ogrodzie sensorycznym , posadzono rośliny o intensywnych i przyjemnych zapachach, ciekawej fakturze liści i interesujących kolorach kwiatów. Rośliny w ogrodzie sensorycznym: krwawnik pospolity, nawłoć ogrodowa, tawułka, hortensja Dębo listna i bukietowa, lipa drobnolistna, oliwnik, oriksa japońska, magnolia japońska i gwieździsta, laurowiśnia wschodnia, wawrzynki, marzymięta, wiciokrzew, loteria,, pigwa, woskownica, jabłoń wieńcowa, jaśminowiec wonny, lilak pospolity, lawenda, oczar japoński i inne rośliny projektowane na terenie: karmnik ościsty, irga błyszcząca, brzoza Maksymowicza, jesion wyniosły, grab pospolity, bukszpan zwyczajny, pięciornik krzewiasty, wierzba purpurowa i inne.

TREŚĆ – W pierwszej kolejności teren parku czyta się jako przestrzeń „naszpikowana” treściami edukacyjnymi o tematyce technicznej i jest to prawidłowe wrażenie, zważywszy na nazwę parku – Park Nauki i Techniki. Zwiedzający ten teren, będzie otoczony eksponatami, pomnikami oraz instalacjami multimedialnymi i interaktywnymi, dotyczącymi zagadnień naukowo- technicznych. Miejsce kamieniołomu samo w sobie jest eksponatem, przykładem kopalni odkrywkowej kamienia. Jeśli zwiedzający bardziej zapozna się z miejscem, zauważy kolejne treści, takie jak: wartości przyrodnicze ( przyrody ożywionej i nieożywionej ) czy historyczne (wydarzenia II Wojny Światowej – grób pomordowanych więźniów obozu Służby Budowlanej ) oraz treści , które przemycono w nowych budowlach (amfiteatr – architektura Grecji , pawilony wystawowe – tradycje wczesnej architektury przemysłowej ).

PARK MILITARIS

IDEA – Ochrona wartości przyrodniczych, stworzenie przestrzeni, na której wśród naturalnej zieleni będzie można poznawać zabytki sztuki wojskowej, to idea która przyświecała w procesie tworzenia projektu przestrzeni między dawnymi prochowniami.

FUNKCJA – Ten rozległy teren pełni rolę parku miejskiego, przeznaczonego głównie pod rekreację z uzupełniającą funkcją muzealno – dydaktyczną, w rejonie dwóch zachowanych prochowni.

KOMUNIKACJA – System komunikacyjny tworzy układ dróg i ścieżek prowadzonych między prochowniami. System ten oparty jest na istniejącym układzie dróg fortecznych , między dawnymi składami amunicji. Przez teren lasku Bonarka i polan w jego środkowej części została poprowadzona obwodnicowa ścieżka na granicy zadrzewień i łąki. Na terenie tego parku projekt zakłada komunikacje : pieszą , konną oraz rowerową.

ZIELEŃ – Projekt zieleni na terenie Parku Militaria wynika z wytycznych przyrodniczych dla tego terenu. Wszystkie działania w tym zakresie sprowadzają się do wykształcenia cennych zbiorowisk roślinnych. W tym celu projekt przewiduje nasadzenia wzbogacające runo leśne w obszarze zadrzewień laso podobnych lasku Bonarka, wprowadza wypas owiec na terenie łąk, wycinkę samosiewów , tak aby zatrzymać proces sukcesji na obszarach trawiastych. Jedynym nowym nasadzeniem zieleni wysokiej jest aleja drzew wzdłuż drogi do zbiorników wodociągów miejskich.

FORMA – Teren ten jest przede wszystkim obszarem zieleni „skąponowanej” przez naturę. Projekt ogranicza się do ochrony i uzupełnienia istniejących zbiorowisk roślinnych i do udostępnienia tego terenu zwiedzającym ( drogi i ścieżki ). Jedynie prochownie i ich otoczenie , wał detonacyjny oraz układ dawnych pól na stoku poniżej składów amunicji to przestrzeń, na której przewiduje się większą ingerencje projektową.Podział niegdysiejszych pól według projektu zostanie uwydatniony przez niewysokie murki kamienne, przerośnięte roślinami polnymi( typowymi dla łąki owsicowej). Prochownie zostały dostosowane do funkcji interaktywnego muzeum , które przyciągać powinno zwiedzających interesującą ekspozycją wewnątrz i na zewnątrz budynków. Cześć prochowni nr 2, która obecnie nie istnieje, została w projekcie symbolicznie „odbudowana” jak fantom dawnej bryły prochowni.

TREŚĆ – Tak jak w przypadku poprzednich parków, głównymi treściami jakie powinien ten park nieść, są wartości przyrodnicze i historyczne. Te ostatnie w tym przypadku będą dotyczyć zagadnień militarnych. Zwiedzający park powinien w przyjemny i aktywny sposób zapoznać się z najciekawszymi eksponatami dawnej sztuki militarnej oraz docenić wartość natury dzięki obcowaniu z nią .

PARK PAMIĘCI

IDEA - Główną ideą projektu terenu Parku Pamięci było symboliczne odtworzenie układu przestrzennego obozu , przy uniknięciu zabiegów rekonstrukcyjnych. Użycie łagodnych środków przekazu ma na celu stworzenie krajobrazu odpowiadającego klimatowi kontemplacji. W miejscu tragicznych wydarzeń za pomocą symboli i w nieagresywny sposób upamiętnia się te wydarzenia i składnia zwiedzających do chwili refleksji. Projektowi przyświecała również idea wykreowania kulturowej przestrzeni, która mogłaby funkcjonować bez szkody dla cennych przyrodniczo terenów.

FUNKCJA - Park Pamięci pełni funkcję memoratywną ( jako pomnik pamięci ofiar obozu ) i kontemplacyjną (poprzez nadanie odpowiedniego charakteru ). Jako uzupełniającą zaprojektowano funkcję parkową ( jako składnik kompleksu) i edukacyjną ( ścieżki dydaktyczne ). Projekt podnosi jakość przestrzeni i zaniżoną obecnie rangę miejsca.

KOMUNIKACJA – Podstawą do projektu systemu komunikacji Parku Pamięci było przywrócenie tego systemu z czasów gdy funkcjonował obóz. Obecnie istnieje kilka dróg , które mają przebieg zgodny z układem z okresu II Wojny Światowej. Część dróg wprowadzono na nowo lub też nieco zmieniono ich obecny przebieg , tak aby ostatecznie odtworzyć autentyczny system dróg obozowych. Konieczny parking został zaprojektowany na terenie dawnych ogródków działkowych przy ulicy Kamieńskiego.

ZIELEŃ - Projekt zieleni na terenie parku przygotowano ze szczególnym uwzględnieniem wytycznych przyrodniczych i widokowych. Podstawowym zadaniem tego projektu jest zachowanie i przywrócenie cennych zbiorowisk roślinnych, przede wszystkim roślinności trawiastej. Projekt dotyczy wycinek drzew i krzewów, tak aby zwiększyć powierzchnię łąk i zatrzymać ich zarastanie. Przewiduje także regularne koszenie traw , sprzyjające dobrej kondycji tego typu zbiorowisk roślinnych. Oprócz wymienionych zabiegów projekt obejmuje nasadzenie zieleni maskującej wzdłuż granicy terenu z ulicą Jerozolimską ( zasłonięcie zabudowy mieszkaniowej ). Zieleń również stała się tworzywem architektonicznym , przy pomocy którego została zaznaczona cześć obrysów baraków ( żywopłoty strzyżone ), zarys szańca i grobu masowego ( niskie rośliny zielne dobrane tak aby o każdej porze roku znajdowały się tu białe kwiaty delikatnie znaczące tragiczne miejsce ), podkreślenie placu apelowego ( drzewa purpurowo-listne, posadzone wokół placu, - Klon zwyczajny- Acer Platanoides odmiana ‘ Royal Red’ ) oraz przy aranżacji otoczenia „Szarego domu”.

FORMA - Przestrzenny układ parku jest symbolicznym odwzorowaniem dawnego obozu. Na terenie został odtworzony dawny układ dróg. Zabudowa baraków jest symbolicznie zaznaczona, uczytelnienie konturu baraków przy użyciu kilku środków, jest uzależnione od otoczenia ( w przypadku obiektów na łąkach są to niewysokie murki, na terenach zadrzewionych powierzchnie wyłożone kamieniami przerośniętymi przez roślinność runa, w przypadku baraków znajdujących się w części zachodniej jako tworzywo posłużyły rośliny – niskie formowane żywopłoty ).

Rejon szarego domu zaaranżowano jako strefę wejściową na teren parku. Układ placu – bramy z kompozycją czarnych obelisków.

Symetrycznie do szarego domu na ziemnym postumencie zostało posadzone Drzewo Pamięci.

Nieopodal szarego domu w miejscu ruin domu przedpogrzebowego zaprojektowana została konstrukcja będąca fantomem niegdyś istniejącego w tym miejscu domu przedpogrzebowego.

IDEA - Główną ideą projektu terenu Parku Pamięci było symboliczne odtworzenie układu przestrzennego obozu , przy uniknięciu zabiegów rekonstrukcyjnych. Użycie łagodnych środków przekazu ma na celu stworzenie krajobrazu odpowiadającego klimatowi kontemplacji. W miejscu tragicznych wydarzeń za pomocą symboli i w nieagresywny sposób upamiętnia się te wydarzenia i składnia zwiedzających do chwili refleksji.

Projektowi przyświecała również idea wykreowania kulturowej przestrzeni, która mogłaby funkcjonować bez szkody dla cennych przyrodniczych terenów.

TREŚĆ - Historyczne i martyrologiczne treści, których nośnikiem jest teren dawnego obozu zostały potraktowane priorytetowo. Symboliczne odtworzenie baraków, miejsc egzekucji , grobów masowych , placu apelowego i innych obiektów dawnego obozu oraz zachowanie autentycznych elementów (ich uwydatnienie i konserwacja ) jako całość ma być żywą lekcją historii II Wojny Światowej i uczczeniem ofiar nazistowskich Niemiec.

Galeria projektowa

Sylwetki projektantów

  Anna Fecko-Mleczko & Bartłomiej Mleczko

  Pracownia Treezone
  Zdrojowa 109a
  33-300 Nowy Sącz

  http://treezone.pl/

  Firma TreeZone jest nowoczesną pracownią zajmującą się architekturą krajobrazu oraz realizacją projektów w dziedzinie nowoczesnej kompozycji krajobrazu dla prywatnych i publicznych inwestorów.